رنگ اين روزها

از blogspot خسته شدم

2006-10-02T12:31:00.000-07:00

از این به بعد به نشانی rangeinroozha.blogfa.com بیایید.

می خواهم درباره همه چیز بنویسم، بی نقاب

2006-09-19T10:28:00.000-07:00

ننوشتم چون داشتم فکر می کردم. نه اینکه وقتی فکر می کنم نمی توانم بنویسم، چون داشتم درباره اینکه چه چیزی بنویسم فکر می کردم، وبلاگم کهنه شد.
چند روز پیش هستی یک مرامنامه برای وبلاگش نوشت، دغدغه هایش را گفت و خط مشی نوشته هایش را تعیین کرد. همان زمان به این فکر کردم موضوع وبلاگ من چیه؟
بعد که مطالبم را بالا و پایین کردم، هیچ موضوع واحدی به عقلم نرسید. به روزی مراجعه کردم که دلم خواست یک وبلاگ داشته باشم، می خواستم درباره خودم بنویسم، چیزهایی را بنویسم که جایشان در روزنامه و خبرگزاری نیست. نمی توان درباره شان گزارش نوشت و با کسی مصاحبه کرد. دوست داشتم جایی داشته باشم برای خودم، برای دغدغه ها و دلتنگی هایم، می خواستم جایی باشد که در آن با خودم، دوستانم، خانواده و آشنایانم رو راست باشم، بی پرده، بی نقاب. دوست داشتم جایی داشته باشم برای نوشتن که خط قرمزهایش را خودم تعیین کنم. این بود که رسیدم به رنگ این روزها.
حالا با یک آش شله قلمکار رو به رو شده ام که هر گوشه اش یک رنگ است.
از خودم می پرسم:چرا اینطور است؟
جواب می دهم:چو هر روز از زندگی یک رنگ است.
باز می پرسم:پس چرا حامد از همان اول که وبلاگ دار شد، یک خط مشخص برای نوشته هایش برگزید؛ اقتصاد. اما تو هیچ خط مشخصی نداری.
باز جواب می دهم:تو سارایی و او حامد. دو تا آدم که افکار متفاوتی دارند.
می گویم:اما دیگران درباره ات چه فکری می کنند؟ یک آدم که در هر تکه از ذهنش چیزی می گذرد، کم عمق و مسخره.
جواب می دهم:خوب هرکس دوست نداشت، نخواند. برداشت های دیگران به خودشان مربوط است.
می گویم:مگر از وبلاگ ندا خوشت نمی آمد؟ مگر همیشه تحسینش نمی کردی. تو هم سعی کن فضایی بسازی که یک تم مشخص داشته باشد مثل روزنامه نگاری. مگر تو روزنامه نگار نیستی؟
جواب می دهم:روزنامه نگار هستم اما حرف های دیگری هم جز خبر و این جور چیزها دارم. پس حرف های دیگرم را که در حوزه ای مشخص نمی گنجد کجا بنویسم؟
دیگر چیزی نمی گویم. متقاعد می شوم که اینجا را برای خودم نگه دارم و اینقدر سعی نکنم مثل دیگران باشم و از روی دستشان تقلب کنم.
می خواهم حداقل اینجا که شده آزاد باشم، آزاد باشم و درباره همه چیز بنویسم، بی نقاب.

تلخ مثل اسپرسو

2006-09-19T10:02:00.000-07:00

رنگ ها حمله می کنند، می خراشند. چه خوب که اینجا صندلی گذاشته اند میان رنگ ها تا بیشتر شکنجه شوم.
باید منتظر بمانم، باید همیشه منتظر باشم، باید منتظر شوم تا جواب اینها را بشنوم:چه کسی نخستین بار چه کرد؟ کجا رفت؟ چه گفت؟ چه کسی بود که اولین بار مرد؟
رنگ ها پاشیده می شوند روی صفحه سفیدم. دست نوشته هایم رنگی شده اند. گریه می کنم.
آنها رفته اند چای بنوشند.
هنوز منتظرم، باید چیزی بنوشم، تلخ. مثل همین لحظه ها که دشوار می گذرند. باید تلخی روزگار را مزه مزه کنم. اسپرسو چطور است؟

خانم جان، ما چه كاره ايم؟

2006-09-14T02:19:00.000-07:00

مرد جوان از موتورش پياده شد، به سوي يك عابر پياده رفت، و زد پس سرش. البته آن عابر پياده هم عقب نماند و در برابر اين كنش خشن، با استفاده بهينه از انواع فحش هاي كش، مش دار واكنشي درخور نشان داد. دعوا بالا گرفت، آدم هايي كه پشت چراغ قرمز 120 دقيقه اي معطل مانده بودند، از ماشين ها پياده شدند تا مانع ادامه درگيري شوند و نگذارند آنها همديگر را لت و پار كنند.
در تمام اين مدت نگاهم به بنز سفيدي بود كه با رنگ سبز رويش نوشته بودند «پليس 110 آگاهي» منتظر بودم آنها كاري كنند، با محل وقوع اين رويداد خشن تنها دو متر فاصله داشتند. دوام نياوردم و از ماشين بغلي گفتم:«آقا مگه شما پليس نيستيد؟ كاري بكنيد» مرد جوان كه لباس سبز تيره به تن داشت و كلاه سياه كجش بيش از اينكه القا كننده امنيت باشد، آدم را مضطرب مي كرد، خنديد:«ما چه كاره ايم خانم»
دوست داشتم عكس العمل آن پليس را تماشا مي كردم وقتي يك دختر و پسر را مي ديد كه دست در دست هم از خيابان مي گذرند. باز هم مي گفت ما چه كاره ايم؟
در همين فكر بودم كه يادم آمد در جاييكه يك نفر به خاطر سوسك سه ماه به زندان مي افتد و ده ها خبرنگار به خاطر يك خر بيكار مي شود، پليسش هم بايد هيچ كاره باشد.
چراغ سبز شد، ماشين ها حركت كردند، موتور سوار و عابر هنوز داشتند خواهر و مادر همديگر را نشانه مي رفتند.

من خوبم

2006-09-12T23:31:00.000-07:00

حالم خوب است، يعني دارم بهتر مي شوم، بهتر است بگويم تلاش مي كنم كه بهتر باشم.
نقطه گذاشته ام سر خط اما نتوانسته ام سطر بعدي را آغاز كنم. معلقم و از اين تعليق خسته ام، پس بايد از نو شروع كردن را از اول آغاز كنم.
مثل اينكه با پست هاي قبلي خيلي ها را نگران كرده ام،‌ اما حالم خوب است، هنوز بلند بلند مي خندم، هرچند نه از ته دل اما بي خنده كه نمي شود زندگي كرد. خيلي زود خوب مي شوم،‌ قول مي دهم.

جایی که خر تعیین تکلیف می کند!

2006-09-11T14:47:00.000-07:00

خیلی دیر فهمیدم چون این روزها ترجیح می دهم در خانه بمانم و همانطور که در پست قبلی شرح دادم به درد بی درمان خود، بسوزم.
همراه با شاهین امین؛ دبیر سرویس محترم، رفته بودیم با رضا عابدینی؛ آقای یکصد هزار یورویی پرنس کلاوس، مصاحبه کنیم که شنیدم شرق را بسته اند.
صورت غمگین سام (هرچند ناراحتی به چهره بدجنسش نمی آید) و مسخره بازی های ولی وقتی در شرایط بحرانی قرار می گیرد، آمد توی ذهنم.
خانه که رسیدم شروع کردم به گشت زدن در این دنیای مجازی که این روزها شده همه دنیای من. عکس حسن را دیدم. چهره نگران نیکی وادارم کرد به نوشتن. بچه های شرق را خیلی نمی شناسنم اما چند تا دوست آنجا دارم که الان غمگینند یا شاید هم عصبانی. نوشتم تا دوستانم بفهمند از ناراحتی شان دلم می گیرد، از ناراحتی آنها و هکارانشان.
باز هم عده ای بیکار شدند، باز هم روزنامه نگاران غصه دار شدند و باز هم دل هیات نظارت خنک شد.
جایی نظر یکی از روزنامه نگاران را خواندم که گفته بود این اتفاق برای روزنامه نگاران یک پیروزی است زیرا مستبدان را به جایی رسانده اند که از چماق قلم می سازند و می نویسند:«توقیف»
یک سوال به ذهنم آمد، تا کی باید عده ای بیکار شوند، زندگی شان متلاطم شود، معلق بمانند تا آقایان کم هوش و بی استعداد قلم به دست گرفتن را یاد بگیرند. نه دوست عزیز ما شکست خورده ایم، شکست سرنوشت محتوم ما است که در این سرزمین روزنامه نگاری را انتخاب کرده ایم. اگر دلال بودیم، یا در یکی از مغازه های کوچک میلاد نور یا گلستان یا هر قبرستان دیگری روسری و انگشتر می فروختیم خبری از این همه تاوان دهی نبود. ما به جای همه ناآگاهان ایران زمین هزینه می دهیم، به جای همه آنها. وقتی «سوسک» آدمی را سه ما به زندان می اندازد و «خر» چندین نفر را بیکار می کند، نمی توان به این قصه دل خوش کرد که گروهی را مجبور کرده ایم چماق به زمین بگذارند و قلم به دست بگیرند.

خبرهای متعدد درباره توقیف شرق

رنگ این روزها؛ بی رنگ

2006-09-11T14:01:00.000-07:00

فرزانه می گه:«این روزها با یک من عسل که هیچی با یک دنیا عسل هم نمی شه بهت نگاه کرد»
عصبانی و بد اخلاقم. خودم هم نمی تونم خودم رو تحمل کنم. صبح حدودای هشت و نیم، نه از خواب بیدار می شم، دوش می گیرم، صبحانه می خورم، دیر می رم سر کار، بازیگوشی می کنم، خبر تنظیم نمی کنم، گزارش نمی نویسم، مدام خبر نوش جان می کنم، عصر می آم خونه مثل یک خرس گرسنه عصرانه می خورم، برای رفع کسالت شکلات و شیرینی و بستنی می بلعم، با موبایلم بازی می کنم و تمام تلاشم رو برای اینکه رکورد امتیازهای خودم رو بشکنم به کار می گیرم، شام می خورم، نرگس می بینم، وبگردی می کنم، یکی ـ دو ساعت با دخترخاله و دوستام تلفنی گپ می زنم، از کنار آشپزخونه که آشغال از سر و روش بالا می ره بی توجه می گذرم، به توده لباس های چروک نگاه نمی کنم، کتاب نمی خونم، فیلم نمی بینم، روزنامه ها رو ورق نمی زنم، فکر نمی کنم و در حین انجام تمام این کارها حرص می خورم و به خودم بد و بیراه می گم، از خر و گاو و الاغ بگیر تا فحش های زشت و وحشتناک. موقع خواب یادم می آد که وزنم به طور تصاعدی داره افزایش پیدا می کنه و تعداد کتاب هایی که باید بخونم هر روز زیادتر می شه و بیشتر از هر زمان احساس می کنم آدم بی خاصیتی هستم که هیچ چیز نمی فهمه، آخر همه این یادآوری ها با خودم قهر می کنم. دوباره فردا صبح که از خواب بیدار می شم به تلافی همه بد اخلاقی هایی که با خودم کردم، این لوپ منفی تکرار می شه.
در نهایت به جایی می رسم که هزاران تن عسل هم از تلخیم کم نمی کنه. این روزها یا با خودم قهرم یا حوصله ندارم یا بداخلاقم، یا ......... این روزها رنگ من خاکستریه.
پ.ن1:خیلی من رو جدی نگیرید.
پ.ن2:می ترسم در آستانه ابتلا به یک بیماری مهلک روانی باشم. این یکی رو جدی بگیرید.

در واشنگتن دلش برای ما می سوزد!

2006-09-08T10:44:00.000-07:00

جوان ایرانی صورتش را با پرچم شیر و خورشید ایران پوشانده و به نشانه اعتراض به حضور سید محمد خاتمی در امریکا، مقابل کلیسای جامع واشنگتن ایستاده است. دوربین صدای امریکا به سراغش می رود و او می گوید:«برای اینکه ساپورت خود را از جوانانی که در ایران مشکل دارند نشان بدهیم، اینجا آمدیم. خاتمی جوان ها را به زندان انداخت و دانشجوها را کشت. ما آمدیم بگوییم از جوانان ایرانی ساپورت می کنیم.»
خانم دیگری می گوید:«فروهر و مختاری و پوینده در زمان خاتمی کشته شدند. او به دروغ گفت از دانشجوها حمایت می کند اما در زمان ریاست جمهوری او دانشجوها را از طبقه سوم پایین انداختند. در زمان او به زهرا کاظمی تجاوز کردند.»
نمی دانم عصبانی شوم، گریه کنم، بخندم یا بی تفاوت باشم. با خودم می گویم اینها انسان های آرمان باخته بی قهرمانی هستند که غم غربت دیوانه شان کرده. اینها در کجای تاریخ ایران گم شده اند؟ دیروز یا فردا؟
زبان مادریشان را فراموش کرده اند و ادعا می کنند به نشان حمایت از جوانان هموطنشان گردهم آمده اند. دلم می خواهد پای حرف هاشان بنشینم و ببینم در مغزشان چه می گذرد؟ واقعا فکر می کنند دردهای این سرزمین با گردهم آیی مقابل کلیسای جامع واشنگتن حل می شود؟
آنها از ایران چه می دانند؟ چرا به خودشان اجازه می دهند برای ما دلسوزی کنند؟ برای ما که سال هاست بی سر و صدا داریم برای آزادی می جنگیم؟ اصلا آزادی به نظر آنها چیست؟
جوان به ظاهر ایرانی که فرسنگ ها دورتر از ایران زاده شده و تمام همتش برای "ساپورت" هموطنانش در شعار دادن مقابل کلیسای جامع واشنگتن خلاصه می شود، حاضر نیست صورتش را در برابر دوربین تلویزیون صدای امریکا عریان کند. او دلش برای من و دیگر دوستانم که هر روز از صبح تا شب سینه سپر می کنیم و بی ترس از شناخته شدن، در برابر آنها که آزادیمان را به زنجیر کشیده اند می ایستیم، دلسوزی می کند. نمی دانم بخندم، گریه کنم، شانه بالا بیندازم یا باز هم بنویسم؟ نمی دانم.

قفل بودم، ببخشید

2006-09-04T23:32:00.000-07:00

بلاگر، وبلاگم را به دلایل نا معلوم قفل کرده بود و نمی توانستم پست جدید بگذارم. عصبانی بودم و می خواستم در بلاگفا یک وبلاگ دیگر باز کنم که خوشبختانه امروز صبح ایمیل تیم بلاگر رسید. بعد از کلی عذرخواهی اطلاع داده بودند وبلاگم فعال شده است. خوشحالم از اینکه بازهم همینجا می توانم بنویسم.
دارم تصمیم های جدید و خوشآیند می گیرم و از این بابت خوشحالم. این روزها از صبح تا ظهر می روم دنبال کارهای ثبت نام تا از اول مهر دوباره بروم دانشگاه. هرچند در این اداره های دولتی سگ می زند و گربه می رقصد اما به این نتیجه رسیده ام کسب علم و دانش ارزش این دویدن ها را دارد.
پ.ن:خدا را شکر که حکایت «پول بده و سر سبیل شاه نقاره بزن» در دانشگاه آزاد اسلامی مصداق دارد. کجای دنیا بعد از چهار ترم دانشگاه نرفتن دانشجو را مجددا ثبت نام می کند؟ 360 هزار تومان دادم تا سر سبیل آقای جاسبی نقاره بزنم.

پدربزرگ عزيز دلم برایت تنگ شده

2006-08-31T04:10:00.000-07:00

دراز شده بودم روي تخت پريسا و به عكس‌هايي كه به ديوار كنار تختش چسبانده نگاه مي‌كردم. خودم، حامد، مامان، خاله ... گفتم روزي كه رفته‌بوديم درياچه شورمست، چقدر خوشگل شده‌بودم. پريسا مسخره‌ام كرد و به خودشيفتگي‌ام خنديد. اما اين را گفته بودم تا حواسم پرت شود و اشك‌هايي را كه مدتي ازشان خبري نبود از چشم‌هايم جاري نشوند، مي‌خواستم حواسم پرت شود. عكس پدربزرگ مرا برده بود به سال‌هاي خوش كودكي، به حياط نقلي خانه شان با آن درخت سر به فلك كشيده عناب كه الان يك ساختمان چهار طبقه بي قواره به جايش سبز شده‌است. عكس مرا برده بود به آشپزخانه آن خانه قديمي، همانجا كه براي آخرين بار پدربزرگ را ديدم، يك هفته پيش از پرواز ابدي.
عكس مرا برده‌بود به روزهاي گرم تابستان كه فارغ از درس و مدرسه در حياط كوچك پرسه مي‌زدم و فكر مي‌كردم چطور براي عروسكم گهواره درست كنم. ذهنم رفته بود سراغ آب‌بازي‌هاي بعد از ظهر كه به بهانه آب پاشي حياط و پهن كردن بساط شب نشيني، سر تا پا خيس مي شديم و پدربزرگ فرياد مي‌زد مال خدا را اينطور حرام نكنيد و ما بي‌خيال به آب بازي ادامه مي‌داديم.
ياد كيسه پارچه‌اي پدربزرگ افتاده‌بودم كه هميشه روي دوشش بود و عصرها كي كي مي‌كردم بيايد، آن را زمين بگذارد، ببوسدم و درحاليكه خريدهايش را وارسي مي‌كردم عاشقانه چشم بدوزد به من.
ياد جام جهاني افتادم و كل كل هاي هميشگي‌ام با پدربزرگ كه مي‌خواست اخبار ساعت 9 را تماشا كند و من كه اصرار داشتم لحظه به لحظه بازي‌ها را دنبال كنم. پدربزرگ مي‌رفت سراغ راديوي كوچكش كه روكش چرم قهوه‌اي داشت.
ياد متكاي استوانه‌اي او و پتوي زبر پشم شترش افتادم كه تنها عادت داشت روي آنها شب را تا صبح سر كند و خاطره كيك يزدي‌هاي خوشمزه‌اي كه توي پاكت قهوه‌اي رنگ مي‌آورد،‌ زنده شده بود.
چهره خندان و چشمان مهربانش در عكسي كه به آخرين ماه‌هاي زندگي‌اش مربوط است، خاطره‌هاي بسياري را زنده كرد. خنده‌هاي بلندش از شوخي با من و پريسا كه تنها نوه‌هايش بوديم، هرگز از خيالم محو نمي‌شود. دست‌هاي بزرگ و زمختش وقتي مرا در آغوش مي‌گرفت، از ذهنم نمي‌رود. آن شبي را كه بي‌خوابي به سرم زده بود، تا ابد فراموش نمي‌كنم. نيمه‌هاي شب، وقتي همه خواب بودند و من از بي‌خوابي نق مي‌زدم، شال و كلاه كرد تا نوه دردانه‌اش را به گردش ببرد. خيابان خلوت بود، من و پدربزرگ تنها عابران شب بوديم، آنقدر پياده رفتيم كه خواب چشمانم را تسخير كرد، مزه آن خواب شيرين بر شانه‌هايش را از ياد نخواهم برد.
از به ياد آوردن نامي كه بر او گذاشته بودم خنده‌ام مي‌گيرد "بابائو"، تلاش‌هايم براي تكرار واژه "باباجون" به خلق اين نام مضحك ختم شد، با شنيدن اين نام مي‌خنديد، چطور مي توانم آن لبخند پر مهر را فراموش كنم. دلم برايت تنگ شده، تو هم دلتنگ من هستي؟

نقطه، سر خط

2006-08-28T22:57:00.000-07:00

نقطه می گذارم و می روم سر خط. همیشه از این کار بدم می آمد. احساس آدمی را داشتم که نمی تواند یک کار درست را شروع کند و به سرانجام برساند. اما مدتی است از این نقطه گذاری خوشم می آید. با اراده خودم در پایان یک دوره زندگی نقطه می گذارم و از سر خط همه چیز نو می شود. کودک هم که بودم نمی توانستم بر برگی از دفتر نقاشی که روی دیگرش رنگی است، دوباره نقاشی کنم. دوست داشتم نقاشی امروز روی برگه ای سفید باشد، بی حتی یک نقطه سیاه. وقتی نمره دیکته ام کم می شد، یک صفحه را جا می انداختم و از صفحه ای دیگر شروع می کرد. مامان دعوا می کرد که "چرا کاغذ حروم می کنی" اما من عین خیالم نبود. دوست داشتم دیکته جدید را روی برگ های سفید بنویسم، نمی خواستم چیزی مرا یاد نمره بد دفعه قبل بیندازد.
این روزها هم دارم تلاش می کنم بر انتهای یک سطر طولانی از دفتر زندگی ام نقطه بگذارم تا دوران دیگری آغاز شود. دوران یادگیری. برعکس اغلب آدم ها، پیش از اینکه درسم را تمام کنم، کار را شروع کردم. الان فکر می کنم زمان آموختن است. باید از سر خط شروع کنم.
سخت خواهد بود کاستن از کار و مشغول شدن بیشتر در خانه و سر کلاس هایی که از الان می دانم محیطشان چندان دلچسب نخواهد بود اما بالاخره هر چیز تاوانی دارد، دانستن هم.
راستی یاد دیکته های مدرسه به خیر و تغییر پاراگراف ها. معلم فریاد می زد: آن مرد در باران آمد. آن مرد با داس آمد. آن مرد سبد دارد. نقطه سر خط. آش لذیذ است. مادر با سوزن پیراهن می دوزد. ....... نقطه سرخط.

ديگر نمي‌خواهم خبرنگار باشم

2006-08-26T09:22:00.000-07:00

دو سال پيش كه درس و دانشگاه را به خاطر روزنامه‌نگار شدن كنار گذاشتم و چسبيدم به كار، اصلا فكر نمي‌كردم روزي به اين نتيجه برسم كه ديگر نمي خواهم خبرنگار باشم.
اين روزها مصاحبه‌هايم همه خام و بي‌مزه است، حوصله گزارش نوشتن ندارم، از پيشنهادهاي جديد به بهانه‌هاي مختلف مي‌گريزم. بزرگترها مي‌گويند روزنامه‌نگاري كه در عرصه مطبوعات فراموش شود، بايد همه چيز را از نو شروع كند. مي‌گويم خوب اگر روزي نظرم عوض شد، از اول شروع مي‌كنم.
در اين چهار سال همه كار كردم تا خبرنگار باشم. شدم زبان هنرمندان، شدم نامه‌بر سازمان‌ها و نهادهاي دولتي و غيردولتي، شدم مفتش، شدم كارآگاه، شدم مدعي‌العموم؛ اما آخرش چه؟
هروقت براي اعلام كارها و برنامه‌هاشان به آدم نياز دارند، خبرنگار مي‌شود گل سرسبد، اما امان از زماني كه نيازشان برطرف شد و نمايشگاه و همايش و سمينار و بزرگداشتشان تمام شد و از شهرداري و وزارت ارشاد مجوز كتاب و سفارش كارشان را گرفتند، خبرنگار مي‌شود جانور ناآگاه احمق به‌درنخور فضولي كه مي‌خواهد از هر سوراخي سر در آورد.
ديگر نمي‌خواهم بنويسم. چهار سال پيش با تنظيم هر خبر و گزارش و مصاحبه احساس مي‌كردم شده‌ام ريزعلي،‌ اما اين روزها دستم به قلم نمي‌رود، اين روزها ديگر نمي خوام خبرنگار باشم نه به اين دليل كه سه ماه است حقوق نگرفته‌ام، نه به اين دليل كه دستمزد يك خبرنگار در اين مملكت از نگهبان موسسه خبري كمتر است، تنها به اين دليل كه ديگر نمي‌توانم نگاه مضحك و حقارت بار اين جماعت را تحمل كنم.
پ.ن:مي دانم خيلي‌ها مي‌گويند چه‌قدر زود سنگر را خالي كردم، اما عيبي ندارد.

ماناي عزيز لطفا مراقب سوسك‌ها باش

2006-08-24T02:28:00.001-07:00

تلفن خانه‌مان قطع شده و به شبكه جهاني دسترسي ندارم. الان از بيت‌المال خبرگزاري سوء استفاده مي‌كنم و اين پست را مي‌گذارم.
مانا نيستاني آزاد شده و از اين بابت خيلي خوشحالم. البته دير خبر را شنيدم چون دو روز گذشته با دنيا قهر بودم و از هيچ چيز خبر نداشتم.
راستش را بخواهيد براي همسر مانا و توكا، برادرش بيشتر خوشحالم. به خاطر اينكه آدم وقتي خودش در ميانه گود باشد، تكليفش معلوم است. واي به حال آنها كه خارج از گود، نگرانند. نگراني و انتظار آدم را مي‌كشد.
دلم مي‌خواهد از مانا بپرسم از اينكه يك سوسك او را به زندان انداخت، چه احساسي دارد و از اين به بعد چطور با سوسك‌هاي مزاحم برخورد مي‌كند؟
اگر من به جاي او بودم،‌ زندگي مسالمت‌آميزي را با سوسك‌ها در پيش مي‌گرفتم!

آنجا که شعبون بی مخ می شود سمبل ایران خواهی

2006-08-20T15:00:00.000-07:00

خسته تر از آنم که شور نوشتن بتواند از رفتنم به رختخواب جلوگیری کند اما در آخرین لحظه های گشت و گذار در دنیای مجازی، عکس هایی پیدا می کنم که نه تنها خواب را از سرم می پرانند که باعث دوران لحظگی اعصابم می شوند.
به این عبارت توجه کنید:«تقدیم به پهلوان نامی مردم ایران، اسطوره مردانگی، نیکنام شعبان جعفری، سمبل ایران خواهی، وطن پرستی، جوانمردی، سالاری، دلاوری و مردم داری»
این خزعبلات را که روی یک لوح بزرگ سیاه نوشته شده، کانون بوکسورهای ایران در امریکا، در یک برنامه رسمی بزرگداشت به شعبان جعفری؛ چماق به دست پهلوی اهدا کرده است.
دلم برای این خوشخیال ها، برای خودم و برای سرزمینی که این همه احمق را در خود پرورانده می سوزد.
اگر این مردک که کودتای 28 مرداد 1332 به دست او و دیگر دوستان جاهلش اجرا شد، سمبل ایرانخواهی است، پس امیرکبیر و دکتر مصدق و فاطمی و ستارخان و باقرخان و ملک المتکلمین این وسط چه کاره اند. اینجا است که می گویم این سرزمین عاقبت به خیر نخواهد شد.

پ.ن:حالم به هم می خورد از اینکه عکس ها را در وبلاگم بگذارم. برای تماشای آنها می توانید به اینجا مراجعه کنید.

برای کسب اطلاعات درباره سمبل آرمانخواهی بوکسورهای ایرانی مقیم امریکا نیز می توانید اینجا را ببینید.

زن از چارچوب در می گذرد

2006-08-20T07:29:00.000-07:00

مقابل در می ایستد، نفسی عمیق می کشد، یاد دیشب می افتد و قولی که داده بود:«باید خودت باشی، نترسی، حرفت را بزنی. باید شجاع باشی.»
زنگ را می فشارد، در باز می شود، دیوارها فشارش می دهند، قلبش تندتر از همیشه می زند، می خواهد برگردد، اما .... این فرار مساوی است با پذیرش شکست.
زن زیبا است، اما خیلی وقت است تلاش می کند زیبا نباشد. احساس گناه می کند. خود را مسئول تمام آن نگاه های سرد و وحشی می داند.
مرد، با چشمانی نافذ، نگاهی تیز و لبخندی به ظاهر مهربان به استقبالش آمده، با بازوانی گشوده. پیراهن گل و گشاد سیاه، تا غوزک پایش دراز شده، زن از هیبت سیاه می هراسد. خشمگین تر می شود، همه تصمیم ها را مرد به تنهایی گرفته است.
در برابر آغوش گشوده مرد و نگاه گستاخ و بی حیای او می ایستد، می خندد و از چارچوب در می گذرد.

سلام به همه عزیزان، مهربانان، خوبان .....

2006-08-15T05:24:00.000-07:00

هوا روشن است و می دانم زمانی که از موزه بیرون بیایم، ماه جای خورشید را گرفته. وارد موزه می شوم، ده دقیقه ای دیر رسیده ام. مجری از نخستین سخنران دعوت می کند. زیباست و با ناز و ادا صحبت می کند اما به دلیل اینکه موازین اسلامی را رعایت کرده کسی به عشوه هایش گیر نمی دهد:«حضار گرامی، دوستان عزیز، خانم ها و آقایان به مراسم ..... خوش آمدید. هنرمندی که امروز مورد تقدیر قرار می گیرد یکی از بزرگترین هنرمندان ایران است. به افتخار حضور گرمتان دراین بعد از ظهر تابستانی خودتان را تشویق کنید.»
سخنران حرف هایش را می زند و خانم مجری برای هنرنمایی بازهم به صحنه می آید:«دوستان عزیز از اینکه در مراسم..... شرکت کرده اید و در این بعد از ظهر گرم تابستانی قبول زحمت فرموده اید سپاسگذارم. امروزما در مراسم بزرگداشت هنرمندی شرکت کرده ایم که یکی از بزرگان عرصه .... است. به افتخار حضور گرمتان خودتان و این هنرمند برجسته را تشویق بفرمایید.»
سخنران دوم از راه می رسد و حرف هایش را می زند و باز نوبت می رسد به خانم مجری:«عزیزان، این تالار به یمن وجود شما و انرژی مثبت شما عزیزان گرامی، روشن شده است. ما خرسندیم از اینکه حضور سبز شما واستاد عزیز را میزبانی می کنیم. با شرکت در مراسم ....... ما را سرافراز فرمودید. اکنون از استاد گرامی ...... و مدیر محترم ...... صمیمانه دعوت می کنیم برای اهدای جایزه به استاد ارجمند و عزیزمان بر صحنه حاضر شوند. دست های گرم شما دوستان عزیز و محترم، این استادان گرامی و محترم را به جایگاه دعوت می کند.»
مراسم جایزه دادن هم تمام می شود و خانم مجری به صحنه می آید تا با هنرنمایی تمام از مدعوین خداحافظی کند. آنقدر قربان، صدقه میهمانان عزیز و گرامی و مهربان و شریف و ارجمند می رود و آنقدر از استاد گرامی و تراز اول و دوست داشتنی و صمیمی، تعریف می کند که دلم می خواهد بالا بیاورم.
مراسم که تمام می شود مدیر موزه را می بینم و بعد از خوش و بش درباره خانم مجری می پرسم:
- این خانم را از کجا آورده اید؟
- از مجریان صدا و سیما است.
- وای که چقدر قربان، صدقه ملت می رود؟
- بهتر از این است که قربان صدقه دولت و حکومت برود.
- چه فرقی دارد، تعریف زیادی از همه بد است. دولت و ملت ندارد.
- به هر حال خانم امت علی اینجا ایران است. ما هم که روتانا و الجزیره نداریم. باید از همین آدم های درپیته صدا و سیمای درپیتمان استفاده کنیم. (این جمله را لطفا با عصبانیت و در عین حال بی تفاوتی بخوانید)
آمدم چیزی بگویم، که مدیر عزیز بی توجه از کنارم رد شد. مدیر به اصطلاح روشنفکر این مملکت که خود را از تبار کیهان و جمهوری اسلامی نمی داند، تحمل همین نقد کوچک را هم نداشت.

مرگ

2006-08-13T01:37:00.000-07:00

روزها سریع می گذرند، سریع تر از آنکه بتوانم درباره شان فکر کنم. این روزها خیلی به مرگ فکر می کنم و به وابستگی ها. هربار که به زندگی می اندیشم، مرگ مقابل ذهنم جان می گیرد. عکس های قدیمی را که نگاه می کنم، یاد مرگ می افتم، یاد آدم هایی که رفته اند و آنها که به زودی می روند. همین جا است که جوانی جان می گیرد و زندگی. و این دور باطل مدام تکرار می شود. مرگ و زندگی، مرگ و زندگی، مرگ و زندگی ...........
وابستگی ها است که این تسلسل را دهشتبار می کند. نمی توانم دنیا را بدون آدم هایی که بهشان وابسته ام، تصور کنم. دنیا بدون حامد، مامان، پریسا، فرزانه، مامان بزرگ، آزاده، شاهین، رامک، بابا، راحله، الهه، دایی، خاله ممکن نیست، فکر می کنم که نیست اما می دانم زمانی که حادثه رخ دهد، زندگی همچنان ادامه می یابد و من و دیگران باید به زندگی تن دهیم، به زندگی که یکی از آدم هایش را از دست داده است. آفریده شده ایم برای اینکه وابسته شویم، عادت کنیم، جدا شویم، فراموش کنیم، فراموش شویم، بمیریم.
گاهی فکر می کنم زندگی تلخ تر از آن است که نگران احمدی نژاد و دموکراسی و انرژی هسته ای و گوانتامو و عراق و سد سیوند باشیم، تلخ تر و بی رحم تر. اما هنوز مطمئن نیستم! نگرانم، نگران ایران، احمدی نژاد، انرژی هسته ای، دموکراسی، سد سیوند، عراق، مانا نیستانی و هزار چیز دیگر که در ذهنم دور می زند.

ببخشید جای کسیه

2006-08-11T01:31:00.000-07:00

دیروز جشن آغاز 50 سالگی فعالیت های هنری کامبیز درم بخش در تالار بتهوون خانه هنرمندان برگزار شد. خیلی شلوغ بود، نزدیک تالار که می شدم بوی انواع عطرهای گرانقیمت به هم آمیخته بود و خانم ها و آقایان با ریخت و قیافه های عجیب وغریب هنری و لباس های جینگیل همه جا دیده می شدند. وقتی وارد سالن شدم، این تصاویر و بوهای دل انگیز غلیظ تر شد. جز در سه، چهار ردیف آخر جایی خالی برای نشستن نبود. خوشحال از اینکه هنوز تمام صندلی ها پر نشده و مجبور نیستم تمام سخنرانی ها را ایستاده یادداشت کنم، به سوی یکی از صندلی های خالی رفتم. خانمی با دهان گشاد از خنده گفت:«ببخشید جای کسیه» بور شدم و رفتم سراغ ردیف بعدی که سه صندلی خالی کنارهم داشت، باز همان جمله را شنیدم اما این بار از زبان پسری خوش تیپ، که روی مارک گنده روی شلوارش نوشته شده بود دیزل و موهایش سیخ سیخ بود. فکر کنم آنقدر قیافه ام از این همه ضایع شدن خنده دار شده بود که یک آقای مسن دلش سوخت و صندلی کناری اش را نشان داد و گفت این یکی جای کسی نیست
ناخودآگاه شیرجه رفتم به طرف صندلی، ترسیدم یکی دیگر از آن سوی سالن فریاد بزند که این یکی هم جای کسی است. وقتی جا به جا شدم به این فکر افتادم که ماجرای جا گرفتن از چه زمانی میان مردم ایران زمین باب شد؟ این عبارت همه جا شنیده می شود، در صف شیر، صف انواع محصولات کوپنی، تالار بتهوون خانه هنرمندان، اتوبوس. خدا را شکر که صندلی های سینما و هواپیما شماره دارند وگرنه عده ای مثل من، آنجا هم ضایع می شدند.

روزهای شفاف

2006-08-10T05:22:00.000-07:00

اين روزها شفافند،‌حتي اگر رنگشان تيره باشد. زندگي شفاف احساس دلنشيني در آدم ايجاد مي كند
وقتي مي داني بايد چه كني و مي تواني مهره هاي آينده ات را خودت در صفحه زندگي بچيني،‌ شادمان مي شوي. البته اين روزها آنقدرها هم كه بشود آينده را ترسيم كرد، شفاف نيست ولي همينقدر هم كفايت مي كند
فكر مي كنم مي شود بعضي چيزها را از نو شروع كرد،‌ نقطه گذاشت و رفت سر خط. مي خواهم از نو شروع كنم،‌ سطرهاي پيشين را پاك نمي كنم زيرا بخشي از تاريخ من هستند. آخرشان نقطه مي

گذارم،‌ مي آيم سر خط و سعي مي كنم رنگ ها را شفاف ببينم، حتي تيرگي ها را

پ.ن: نمي توانم به اين احساس اعتماد كنم،‌ چون اصولا مثل آسمان بهاري هستم

ببخشید؛ نمی خواستم دروغ بگویم

2006-08-07T10:44:00.000-07:00

می خواستم بگویم این روزها سبز است یا سرخابی اما نشد، یعنی نخواستم دروغ بگویم. اگر دروغ می گفتم نقض غرض می شد. درست زمانی که احساس کردم یک جایی باید برای «خودم» بودن پیدا کنم، به فکر وبلاگ بازی افتادم و تصمیم گرفتم حداقل در وبلاگی با عنوان «رنگ این روزها» خودم باشم؛ سارای واقعی، رک، بی پرده، صریح و صادق. به همین خاطر گفتم نقض غرض می شد اگر الکی می گفتم این روزها سبز، سرخابی یا قرمز است
این روزها خاکستری اند، خنثی و من مثل آدم های خوابزده در این خاکستری بی پایان غوطه می خورم به دنبال دستاویزی که نجاتم دهد.
دوست داشتم به مناسبت روز خبرنگار، یک چیز خوب بنویسم، یک چیزی که پر از انرژی باشد، شاد باشد، اما وقتی با یک روز خبرنگار سوت و کور طرفی، چطور می توانی شادمان باشی؟ هرچند که آقای همسر از خجالتم در آمد و با یک هدیه سرخابی غافلگیرم کرد و هرچند که با بر و بچه های خبرگزاری میراث فرهنگی کافه خانه هنرمندان ر ا گذاشتیم روی سرمان، اما بازهم به خاکستری بودن این روزها ایمان دارم. روزنامه نگاران ایام خوبی را سپری نمی کنند.
راستی یاد مانا افتادم، روز خبرنگار آمد و او همچنان در بند است. به امید روزهای پرامید، روزهای سرخابی، سبز، قرمز، آبی.....